<p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">時(shí)間:開(kāi)元十八年,地點(diǎn):長(zhǎng)安,</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">酒店之內(nèi),一人身著白衣,腰佩長(zhǎng)劍飄然而入,坐到了靠近窗旁的一張空位子上,那人將佩劍解下放在桌邊,隨即大聲喊道:“小二,來(lái)最好的酒!”</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">此時(shí)在一個(gè)角落里,一位須發(fā)盡白的老者正默默的觀瞧這個(gè)年輕人,看他步履輕盈、清新俊逸,似有神仙之慨,不禁心頭暗喜:此人恐非尋常人物,乃是蛟龍出海,鶴鳴九天之才也!</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">那老者正暗自思忖間,忽然見(jiàn)一頁(yè)詩(shī)箋從那人的白袍之中滑出,微風(fēng)橫掃,已然落在了老者的腳畔。那老者隨即撿起,心想正好借此詩(shī)篇與他相識(shí)。</b></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">此時(shí)風(fēng)和日麗,陽(yáng)光微醺,但就在老者撿起詩(shī)箋的一剎那間,頭頂之上似乎是響起了一個(gè)炸雷,因?yàn)樗吹降氖沁@樣一首詩(shī):</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">噫吁嚱,危乎高哉!</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">蜀道之難,難于上青天!</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">蠶叢及魚(yú)鳧,開(kāi)國(guó)何茫然!</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">爾來(lái)四萬(wàn)八千歲,不與秦塞通人煙。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">西當(dāng)太白有鳥(niǎo)道,可以橫絕峨眉巔。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">地崩山摧壯士死,然后天梯石棧相鉤連。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">······</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">老者一口氣將全詩(shī)讀完,他徹底震驚了:詩(shī)竟然還可以這樣寫(xiě)?這文辭瑰麗,天馬行空,氣勢(shì)雄渾的大作,實(shí)在是讓人嘆為觀止。</b></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">那老者顧不上初次見(jiàn)面的矜持,匆忙向那年輕人奔去,緊緊的握住他的雙手說(shuō)道:“敢問(wèn)閣下高姓大名???你可是仙人降世臨凡,不然怎能寫(xiě)出如此錦繡篇章,這太不可思議了。”</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">那年輕人被突如其來(lái)的這一幕驚了一下,隨即眼望那篇遺落的詩(shī)篇,頓時(shí)心生明了,對(duì)那老者拱手言道:“蜀人李白,敢問(wèn)······”</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">那老者應(yīng)道:“我是太子的賓客賀知章”。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">沒(méi)錯(cuò),這位老者就是“二月春風(fēng)似剪刀”的作者,一代文壇大咖賀知章,隨即二人一見(jiàn)如故,推杯換盞,雖初次相識(shí),卻大有故友重逢之誼。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">如果你是金子,總會(huì)發(fā)光的!</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">李白由于被賀知章的賞識(shí)和推薦,在長(zhǎng)安城中名動(dòng)一時(shí),他的逆襲之路,這就要開(kāi)始了!</b></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">人這一輩子啊,有時(shí)候好運(yùn)來(lái)了,你真的是擋都擋不住!由于賀知章的大力扶持,在加上玉真公主的舉薦,四十二歲的李白被召入京。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">唐玄宗接見(jiàn)李白的時(shí)候,看見(jiàn)他豐神俊朗,竟然忘記了自己是九五之尊的身份,親自來(lái)迎。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">后來(lái)的事情更是超出了常人的想象:以七寶床賜食,御手調(diào)羹以飯之。這句話(huà)的意思就是說(shuō),玄宗親自賜給李白鑲滿(mǎn)了寶石的坐具,而且還親自給李白盛飯夾菜,差一點(diǎn)就喂到嘴里了,我們不禁要說(shuō):玄宗啊,你這也太不矜持了,你讓貴妃看到這一幕會(huì)怎么想?</b></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">進(jìn)入京城后,李白自認(rèn)為平生的理想即將有用武之地了,是如此的快意,但是過(guò)了不久,唐玄宗遞給李白一支筆,一支粉飾太平,供皇家?jiàn)蕵?lè)的文學(xué)之筆。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">原來(lái),一切都是一場(chǎng)誤會(huì)!</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">這對(duì)于平常人來(lái)講,從一介布衣到皇室的詩(shī)文供奉,已經(jīng)是人生的最高點(diǎn)了。但是李白是什么樣的人,是不肯將自己的理想打半點(diǎn)折扣的人。他的目標(biāo)只有兩個(gè):帝王之師或者宰相。而寫(xiě)詩(shī)文,那和從前又有何區(qū)別?</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">于是李白又開(kāi)始嗜酒狂飲了。玄宗欲造樂(lè)府新詞,就召見(jiàn)李白,而此時(shí)的李白臥于酒肆之中,酩酊大醉,來(lái)到宮殿之上,以水灑面,頃刻之間寫(xiě)了十余章,玄宗頗嘉之。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">有詔供奉翰林,白猶與飲徒醉于市?!缎绿茣?shū)》</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">我們都說(shuō)伴君如伴虎,李白這種消極怠工的工作態(tài)度,簡(jiǎn)直把玄宗當(dāng)hello kitty啊!</b></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">一日,玄宗詩(shī)意大發(fā),隨即詔李白入宮,為貴妃填詞助興,李白此時(shí)仍然宿醉未消,但絲毫不影響他的創(chuàng)作,于是著名的《清平調(diào)》三首就出于此:</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">其一</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">云想衣裳花想容,春風(fēng)拂檻露華濃。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">若非群玉山頭見(jiàn),會(huì)向瑤臺(tái)月下逢。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">其二</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">一枝紅艷露凝香,云雨巫山枉斷腸。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">借問(wèn)漢宮誰(shuí)得似,可憐飛燕倚新妝。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">其三</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">名花傾國(guó)兩相歡,長(zhǎng)得君王帶笑看。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">解釋春風(fēng)無(wú)限恨,沉香亭北倚闌干。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">這三首詩(shī),句句濃艷,字字瑰麗,醉酒的李白尚能出此佳作,玄宗與貴妃興致倍增,大是嘉許。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">可是有何人注意到,在宮廷宴樂(lè)的角落里,一只落寞的眼神緩緩低垂,雖然帝王近在眼前,但是理想?yún)s相距千里,這樣的日子,和以前毫無(wú)分別!</b></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">不到兩年,李白就申請(qǐng)辭職了,玄宗隨后賜金放還。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">隨后李白又寫(xiě)出了一首千古詩(shī)篇《宣州謝朓樓餞別校書(shū)叔云》:</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">棄我去者,昨日之日不可留;</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">亂我心者,今日之日多煩憂(yōu)。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">長(zhǎng)風(fēng)萬(wàn)里送秋雁,對(duì)此可以酣高樓。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">蓬萊文章建安骨,中間小謝又清發(fā)。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">俱懷逸興壯思飛,欲上青天覽明月。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">抽刀斷水水更流,舉杯消愁愁更愁。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">人生在世不稱(chēng)意,明朝散發(fā)弄扁舟。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">是啊,對(duì)于李白來(lái)說(shuō),他的夢(mèng)想雖然破滅了,但是他的人生并沒(méi)有結(jié)束。你們不待見(jiàn)哥,哥還不伺候你們了呢!那就讓我縱情山水之間吧,這么逍遙快意的生活,我李白也是心馳神往的!</b></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">《山中與幽人對(duì)酌》</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">兩人對(duì)酌山花開(kāi),一杯一杯復(fù)一杯。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">我醉欲眠卿且去,明朝有意抱琴來(lái)。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">這首詩(shī)是李白與一友人喝酒所作,最后兩句化用了陶潛抱琴的典故。李白勸說(shuō)友人道:“我今天喝得有點(diǎn)高,你自己走吧,明天若還想和我喝酒,那就抱著一把琴來(lái)?!崩畎椎倪@種率性和灑脫,足夠令人神往。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">天寶十載,李白在漫游的旅途中與好友岑勛和元丹丘相會(huì),在豪飲之間將自己這多年來(lái)被貶的心情宣泄的淋漓盡致,此時(shí)的李白,人生進(jìn)入到了巔峰狀態(tài),一首《將進(jìn)酒》也就呼之欲出了,其中最著名的“天生我材必有用,千金散盡還復(fù)來(lái)”的千古名句,被多少人奉為座右銘,其余勢(shì)不絕,堪與日月?tīng)?zhēng)輝!</b></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">時(shí)間:公元762年11月。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">此夜,月華如水,清輝滿(mǎn)地。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">也許是冥冥的指引,李白攜著酒來(lái)到了采石江畔,他泛舟江上,佇立在船頭,看向江面的倒影中,一人白須浸染,面帶哀傷。曾經(jīng)那個(gè)意氣風(fēng)發(fā)的白衣少年在哪呢?曾經(jīng)出川時(shí)候立下的豪言壯語(yǔ)如今在耳畔緩緩響起。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">對(duì)不起,我的故鄉(xiāng),我再也回不去了,昔日的遠(yuǎn)大抱負(fù),我終將沒(méi)有做到。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">曾經(jīng)滿(mǎn)懷激情的追逐了一生,最后仍舊是兩手空空。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">浮生如夢(mèng),人生幾何?</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">李白此時(shí)高舉起手中的酒杯,面對(duì)孤懸在天邊的明月,于是高吟出他人生最后的絕唱:</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">《臨路歌》</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">大鵬飛兮振八裔,中天摧兮力不濟(jì)。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">馀風(fēng)激兮萬(wàn)世,游扶桑兮掛石袂。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">后人得之傳此,仲尼亡兮誰(shuí)為出涕。</b></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">大鵬啊你振動(dòng)八方,中天摧折啊沒(méi)有了力氣。激蕩的馀風(fēng)啊永傳萬(wàn)世,我滿(mǎn)懷的壯志啊卻無(wú)法伸張。后人看到此詩(shī)會(huì)代代相傳,可是孔子已故,誰(shuí)又能為我這只大鵬鳥(niǎo)的夭折而流淚呢?</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">李白一曲吟罷,喝下了人生的最后一口酒,他俯瞰浩渺的江面,一時(shí)間開(kāi)始頭暈?zāi)垦?。剎那間,忽見(jiàn)水面翻飛,一頭長(zhǎng)鯨破水而出,此時(shí)流光溢彩,霞?xì)庹趄v,只在一瞬間,那只長(zhǎng)鯨已然飛入九天之上,背上站立一位白衣飄飄的少年,手持玉笛,臨風(fēng)而立,一如四十年前與樵夫在山中相識(shí)那樣顧盼生輝。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">傳奇浪漫一生的李白,理應(yīng)當(dāng)以這樣的方式謝幕。無(wú)關(guān)真假,只在真情。</b></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">李白,你一生追求建功立業(yè),但是你卻不知,一切的王侯將相最終都化作了糞土。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">唯獨(dú)你的詩(shī)篇,已經(jīng)深深的融入了中華兒女們的基因當(dāng)中,歷經(jīng)千載,依舊堪與天地同輝。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">李白,你總是渴望羽化登仙,修道長(zhǎng)生,但是你卻不知,一個(gè)被千秋萬(wàn)代所銘記的人,從不曾真正的死去。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">你所有的理想,所有的抱負(fù),最后都以一種更偉大、更永恒的方式兌現(xiàn)了!</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">人生,至此何憾!</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">大唐,不能沒(méi)有李白。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">中國(guó)詩(shī)詞,不能沒(méi)有李白。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">李白千古。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size: 22px;">李白詩(shī)文亦千古。</b></p>