<p class="ql-block">曾經(jīng)有一個修行者,在山里修行了很多年。有一天,一個王子去山里找到了修行者。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">王子說:“你一個人在這山里修行,是不是很孤獨寂寞?!?lt;/p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">修行者回答:“我本來孤獨卻很快樂,但是你來了,我就不快樂了,覺得寂寞了?!?lt;/p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">王子不解。修行者說:“你沒來,我與萬物同在,你來了,我就要與你說話,暫時與萬物分開,得到你一個人,我卻失去了一切?!?lt;/p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>孤獨,是生命的常態(tài);孤獨,更是一種圓融的高貴。當(dāng)你倍感孤獨時,不妨讀讀這些詩,為你的心驅(qū)散陰霾,普照陽光……</b></p> <p class="ql-block">“孤獨兩個字拆開,有孩童,有瓜果,有小犬,有蚊蠅,足以撐起一個盛夏傍晚的巷子口。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">”<b>孤獨者的內(nèi)心早就活出了一個妙趣橫生的世界。</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>《獨坐敬亭山》</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b><span class="ql-cursor">?</span></b>唐·李白</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">眾鳥高飛盡,孤云獨去閑。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">相看兩不厭,只有敬亭山。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">孤獨是分種類的,因別人而起的孤獨,常常會使人倍感失落、乏味;因內(nèi)心而起的孤獨,才能讓人獲得最極致的充實。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">正如羅曼羅蘭所說,世界上只有一種英雄主義,那就是當(dāng)你看穿生活的本質(zhì)之后,依然熱愛生活。而享受孤獨的人,向來如此。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>如果有一天,你懂得了與山水共清歡,你就明白了李白;你明白了李白,也就理解孤獨。</b></p><p class="ql-block"><br></p> <p class="ql-block"><b>身處無人理解的孤獨中時,我常常想起一句話:“在世間,本就是各人下雪,各人有各人的隱晦與皎潔?!?lt;/b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>《江雪》</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">唐·柳宗元</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">千山鳥飛絕,萬徑人蹤滅。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">孤舟蓑笠翁,獨釣寒江雪。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">有人說,沒有比《江雪》更孤寂的詩了。雪路茫茫,前無古人,后無來者,天地之間,只有一人、一輕鉤。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">一身寂寞、千萬孤獨,像極了中年以后的你、我、他。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">張愛玲在《半生緣》里寫道:“中年以后的男人,時常會覺得孤獨,因為他一睜開眼睛,周圍都是要依靠他的人,卻沒有他可以依靠的人?!币粋€一個的日子,也許我們只能與寂寞相伴。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>?但也請始終相信,歲月不會薄待任何一寸時間,同樣,也會在適當(dāng)?shù)臅r候溫暖每一顆人心。</b></p> <p class="ql-block"><b>當(dāng)你孤獨時,你的內(nèi)心只剩一份靜美;當(dāng)周圍喧鬧時,你的世界只剩一片嘈雜。</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">在任意流淌的時間里,人只有在孤獨的時候,才最像自己。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>《月下獨酌四首·其一》</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">唐·李白</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"> 花間一壺酒,獨酌無相親。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">舉杯邀明月,對影成三人。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">月既不解飲,影徒隨我身。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">暫伴月將影,行樂須及春。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">我歌月徘徊,我舞影零亂。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">醒時同交歡,醉后各分散。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">永結(jié)無情游,相期邈云漢。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">人生不順意的時候太多,走在路上時被駛過的汽車飛濺一身泥水;工作勞累不堪,掙得薪水卻只能堪堪維持一家上有老下有小的生活;年紀(jì)大后子女都已離自己遠(yuǎn)去,回到家迎接自己的只有清冷……無數(shù)個寂寞的瞬間堆積起人生巨大的孤獨,大概這種苦澀,就是佛家所說的人生八苦。但人生,不就是在苦中作樂嗎?</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>衣服沾上了污泥,換下來洗凈就好;工作盡管勞累,可下班之后照亮心房的是家的燈火;子女雖已遠(yuǎn)去,但他們優(yōu)秀幸福,我還有什么所求呢?</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b><span class="ql-cursor">?</span></b>人生,盡興便好。</p> <p class="ql-block">我們這一生,都在忙于和別人打交道,殊不知,最應(yīng)該好好交流的,是自己。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>一個人惟有在孤獨的時刻,才能遇見至美。</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>《青青陵上柏》</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">兩漢·佚名</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">青青陵上柏,磊磊澗中石。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">人生天地間,忽如遠(yuǎn)行客。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">斗酒相娛樂,聊厚不為薄。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">驅(qū)車策駑馬,游戲宛與洛。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">洛中何郁郁,冠帶自相索。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">長衢羅夾巷,王侯多第宅。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">兩宮遙相望,雙闕百馀尺。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">極宴娛心意,戚戚何所迫?</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">詩人游歷京城,身處在繁華的鬧市,卻寫下了這首寂寥的詩。人只有在人群中,才會倍感孤獨。而這一份孤獨,恰恰又沒人懂。就像魯迅說的,“<b>人類的悲歡并不相通,我只覺得他們吵鬧。</b>”</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">我只想快點回家,靜靜地享受一個人的時光。但是,這個世界是個驛站,每個人都只是暫時途徑這個驛站的旅客。我們行色匆匆地來了,終有一天會緩步從容地離開。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b><span class="ql-cursor">?</span>既然如此,就不必太過在意世間的煩擾,心中靜謐,即使身居鬧市,也能福至心靈。</b></p> <p class="ql-block"><b>時間染白了我們的青絲,歲月讓我們嘗遍孤獨。</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>《登幽州臺歌》</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">唐·陳子昂</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">前不見古人,后不見來者。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">念天地之悠悠,獨愴然而涕下!</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">在契丹人攻陷營州時,陳子昂奉命出征,可帶兵的將領(lǐng)昏聵無能,絲毫不采納陳子昂的良策,國家危在旦夕,自己卻報國無門,他登上幽州臺,悲憤地寫下了這首詩。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">有一種如萬箭穿心般的孤獨,大概就是空有理想而無法實現(xiàn),心有錦繡,卻無人賞識。小時候,有人想要當(dāng)總統(tǒng)、當(dāng)科學(xué)家、當(dāng)畫家,無數(shù)個璀璨的夢就如天上的星星。等到我們長大之后,發(fā)現(xiàn)僅是維持生計,就已經(jīng)耗費了全力。<b>就像北島說的,我們的杯子碰到一起,聽到的都是夢碎的聲音。</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">但或許,千帆過盡之后,對于人生而言,<b>平凡才最好的答案,繁華處淡泊,安靜處養(yǎng)心,不求轟轟烈烈,只愿歲月靜好。</b></p> <p class="ql-block">人世間還有一種錐心的孤獨,就是在無常的世事中,被迫與過去告別<b>。曾經(jīng)的好友,決裂后變成了最陌生的某某;年邁的家人辭世,今生便沒有來處,只剩歸途。</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>《詩經(jīng)·黍離》</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">先秦·佚名</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">彼黍離離,彼稷之苗。行邁靡靡,中心搖搖。知我者,謂我心憂,</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">不知我者,謂我何求。悠悠蒼天!此何人哉?彼黍離離,彼稷之穗。行邁靡靡,中心如醉。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">知我者,謂我心憂,不知我者,謂我何求。悠悠蒼天!此何人哉?</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">彼黍離離,彼稷之實。行邁靡靡,中心如噎。知我者,謂我心憂,不知我者,謂我何求。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">悠悠蒼天!此何人哉?詩人國破家亡,回看當(dāng)年的故國遺跡,不禁悲從中來,寫下了這首詩。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>有人說,人生就像一個茶席,上面擺滿了杯具(悲?。?lt;/b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>?</b>盡管經(jīng)歷許多,我們?nèi)耘f藏起悲傷,佯裝正常,去上班,去交際,這便是成年人被迫學(xué)會的孤獨。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b><span class="ql-cursor">?</span>悲傷是沉重的,如果你已負(fù)重前行了太久,一定要停下來歇歇,和朋友說說話,拍拍身上的灰塵,還自己一顆纖塵不染的初心。</b></p> <p class="ql-block"><b>孤獨分兩種,一種是與三千繁華世界的格格不入,一種是歷經(jīng)悲歡離合后,學(xué)會與自己好好相處。</b>顯然,樂觀的蘇軾是后者。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>《卜算子·黃州定慧院寓居作》</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">宋·蘇軾</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">缺月掛疏桐,漏斷人初靜。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">時見幽人獨往來,縹緲孤鴻影。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">驚起卻回頭,有恨無人省。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">揀盡寒枝不肯棲,寂寞沙洲冷。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"> 這首詞是蘇軾被貶黃州后所作,周圍已經(jīng)萬籟俱寂,在萬物入夢的時刻,蘇軾滿懷心事,在月光下孤獨地徘徊。雖人世有無盡的滄桑,我們更要學(xué)會看淡,一輩子很長,笑著慢慢走。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b><span class="ql-cursor">?</span>當(dāng)你寂寥難過時,不妨為自己做一頓可口的飯菜,從味蕾開始犒勞自己的靈魂,人間雖苦,可廚房里的人間煙火,依舊能帶來一種踏實和溫暖。</b></p> <p class="ql-block">人間繁華多笑語,惟我空余兩鬢風(fēng),品味孤獨的時候,你會站在塵世喧囂外,多少熱鬧,都與你無關(guān),世人皆醉我獨醒。人生本就是一場孤獨的旅行,有些風(fēng)景只能一個人欣賞,無論走過多少繁華,終究還是要回歸安靜。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>而這世間,解決孤獨的最好辦法,就是享受孤獨。心若清凈,風(fēng)奈我何;你若不傷,歲月無恙。</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">愿你在細(xì)水長流的平淡中,心懷安寧,品味孤獨,靜觀人間冷暖。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><br></p> <a href="https://mp.weixin.qq.com/s/lawknBpReyOFFLgvfmSxKg" >查看原文</a> 原文轉(zhuǎn)載自微信公眾號,著作權(quán)歸作者所有 <p class="ql-block">【文字圖片來自網(wǎng)絡(luò)】</p>