<p class="ql-block" style="text-align:center;"><b style="font-size:22px; color:rgb(237, 35, 8);">盧丹《野逸的詩性》油畫</b></p><p class="ql-block" style="text-align:center;"><b style="font-size:22px; color:rgb(1, 1, 1);">2026年2月25日</b></p><p class="ql-block" style="text-align:center;"><b style="font-size:22px; color:rgb(1, 1, 1);">(24X33cm)</b></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 今早起來,朋友圈里見到汪瑞雪老師發(fā)的插花照片,喜歡的緊,于是拿來畫了這幅小畫;承蒙汪老師賜文,再次感謝。</span></p> <p class="ql-block" style="text-align:center;"><b style="font-size:22px; color:rgb(237, 35, 8);">作品局部</b></p> <p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block" style="text-align:center;"><b style="font-size:22px;">…………………………</b></p><p class="ql-block"><br></p> <p class="ql-block" style="text-align:center;"><b style="color:rgb(1, 1, 1); font-size:22px;"> 《小野花也瘋狂》</b></p><p class="ql-block" style="text-align:center;"><b style="font-size:22px; color:rgb(237, 35, 8);"> 瑞雪2026年2月25日</b></p><p class="ql-block" style="text-align:center;"><span style="font-size:22px; color:rgb(237, 35, 8);">?</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 朋友圈里曬過的那束小野花,在油畫家盧丹的畫布上,竟成了美妙的靜物。原本只是隨手從湖邊摘來的小玩意兒,插在粗陶罐里,歪歪斜斜的,像一群野孩子擠在一起說悄悄話??傻搅水嬂?,它們忽然安靜下來,安靜得能聽見光在花瓣上走動的聲音。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 素凈的小野花開在路邊時,誰曾多看它們一眼呢?小小的朵兒,瘦瘦的莖,風(fēng)一來就搖搖晃晃,雨一打就貼在地上。而畫家盧丹卻看見了它們,看見了樸素里深藏的意味兒。于是筆尖蘸了藍,蘸了紫,蘸了一點兒說不清的情緒,輕輕地,把它們從野地里移植到畫布上。這一刻,畫中的小朵朵們便有了生命,有了一種野逸的詩性。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 聽,它們開始說話了,說些什么呢?說那個午后,說那束光怎樣斜斜地照進廳堂,說粗糙的陶罐怎樣托著它們纖細的影子。說著說著,就有了畫意,有了溫度。這暖意悄悄地彌散開來,漫過畫框,漫過看畫人的眼睛,一直漫到心里某個柔軟的角落。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 小野花也瘋狂。它們的瘋狂,不是張揚,不是喧嘩,而是這樣:在無人問津的野地里,依然認真地開著自己的花;在被人遺忘的角落,依然把小小的生命撐得圓圓滿滿;甚至在畫布上,也能讓一個看畫的人,在某個尋常的午后,忽然為它們停下腳步。</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block" style="text-align:center;"><b style="font-size:22px;"> </b></p>