<h3>君生我未生，我生君已老。</h3><h3>君恨我生遲，我恨君生早。</h3> <h3>墻角數(shù)枝梅，凌寒獨(dú)自開(kāi)。</h3><h3>遙知不是雪，為有暗香來(lái)。</h3> <h3>我來(lái)時(shí)你未來(lái)，</h3><h3>你來(lái)時(shí)我已凋謝。</h3><h3>是冬的孤獨(dú)催開(kāi)了我，</h3><h3>是冬的風(fēng)霜成就了我的暗香。</h3> <h3>梅為雪香，<span style="line-height: 1.8;">雪</span><span style="line-height: 1.8;">為梅落。</span></h3><h3>今我盛開(kāi)了，你也飄落了。</h3><h3>今我飄香了，你是否聞到了……</h3> <h3>有人說(shuō)，</h3><h3>我是為迎接你的到來(lái)才與雪相伴而來(lái)的。</h3><h3>我的盛開(kāi)，雪的飄落似乎讓人們看到了你的身影。</h3> <h3>早梅發(fā)高樹(shù)，迥映楚天碧。</h3><h3>朔吹飄夜香，繁霜滋曉白。</h3><h3>欲為萬(wàn)里贈(zèng)，杳杳山水隔。</h3><h3>寒英坐銷(xiāo)落，何用慰遠(yuǎn)客。</h3> <h3>梅開(kāi)了，</h3><h3>雪落了，</h3><h3>天冷了，</h3><h3>開(kāi)始期盼遠(yuǎn)方的人了。</h3><h3>他們想把冬天里最美的我送到思念的人面前，卻只因?yàn)樘b遠(yuǎn)只能寄相思于我……</h3> <h3>俏也不爭(zhēng)春，只把春來(lái)報(bào)。</h3><h3>待到山花爛漫時(shí)，她在叢中笑。</h3> <h3>我把我的美與香留給了冬季，冬把我視為掌心寶，讓我點(diǎn)綴了一季的蕭條，散發(fā)出自己的幽香。冬懂我。</h3> <h3>你雖萬(wàn)千繁華，溫和得意，即兼顧百花，博愛(ài)之廣，但這并不適合我，所以，我來(lái)，哪怕風(fēng)雪再大，也阻止不了我為你而綻放。</h3>