<p class="ql-block"> 名人詩詞《熬不下去的時候,讀讀蘇軾這6首詞》</p><p class="ql-block"> “幾乎每一個中國人,都會與蘇東坡相遇?!?lt;/p><p class="ql-block"> 作為國人熟知的大學(xué)士,蘇軾的一生,可謂顛沛流離。</p><p class="ql-block"> 他28歲喪妻,43歲被貶,半生官場浮沉,一生四海飄零。</p><p class="ql-block"> 但在他的詩詞中,卻鮮少看見命運(yùn)不濟(jì)的憤懣,而是歷經(jīng)歲月淘洗的曠達(dá)。</p><p class="ql-block"> 林語堂曾說:</p><p class="ql-block"> “蘇軾最大的魅力,不是讓內(nèi)心被環(huán)境吞噬,而是超出環(huán)境,以內(nèi)心的光亮,去照亮生活的路。”</p><p class="ql-block"> 讀蘇軾的詞,如同穿越千年,來到了這位智者身側(cè),無論心中有多少褶皺,都能被他的樂觀曠達(dá)所撫平。</p><p class="ql-block"> 熬不下去的時候,就讀一讀蘇軾這6首詩吧。</p><p class="ql-block"> 愿你能從他的人生智慧里,找到前行的力量。</p><p class="ql-block"> 1</p><p class="ql-block"> 莫聽穿林打葉聲,何妨吟嘯且徐行。</p><p class="ql-block"> 竹杖芒鞋輕勝馬,誰怕?一蓑煙雨任平生。</p><p class="ql-block"> 料峭春風(fēng)吹酒醒,微冷,山頭斜照卻相迎。</p><p class="ql-block"> 回首向來蕭瑟處,歸去,也無風(fēng)雨也無晴。</p><p class="ql-block"> 《定風(fēng)波·莫聽穿林打葉聲》</p><p class="ql-block"> 1079年,一場“烏臺詩案”,讓蘇軾流落黃州。</p><p class="ql-block"> 有一天,他和朋友們一起去春游,突然天降大雨,同行都狼狽不堪,唯有蘇軾泰然自若,寫下了這首《定風(fēng)波》。</p><p class="ql-block"> 在他的筆下,傾盆的暴雨,將心中郁結(jié)蕩滌一空,唯余“一蓑煙雨任平生”的舒闊與自在。</p><p class="ql-block"> 逆境來臨時,與其抱怨和哀嘆,不如用曠達(dá)的心境,與命運(yùn)握手言和。</p><p class="ql-block"> 這世上,沒有停不下來的雨,也沒有過不去的坎。</p><p class="ql-block"> 笑看風(fēng)雨,才是真名士;</p><p class="ql-block"> 泰然自處,方為大丈夫。</p><p class="ql-block"> 在歲月的坎坷面前,不抱怨,少內(nèi)耗,你的內(nèi)心,才會照進(jìn)陽光。</p><p class="ql-block"> 2</p><p class="ql-block"> 春未老,風(fēng)細(xì)柳斜斜。試上超然臺上看,半壕春水一城花。煙雨暗千家。</p><p class="ql-block"> 寒食后,酒醒卻咨嗟。休對故人思故國,且將新火試新茶。詩酒趁年華。 </p><p class="ql-block"> 《望江南·超然臺作》</p><p class="ql-block"> 春花逐水,天色陰沉,這樣的暮春之景,任誰看了,都難免傷神。</p><p class="ql-block"> 可蘇軾卻在煙雨空濛中,參悟了人生的真諦。</p><p class="ql-block"> 人生不如意,十有八九,與其自憐自嘆,倒不如且歌且行,詩酒趁年華。</p><p class="ql-block"> 生活中,很多人都會被生活的不如意困住,忘了感受當(dāng)下的美好。</p><p class="ql-block"> 殊不知,你有什么樣的心境,就會收獲什么心情。</p><p class="ql-block"> 在歲月面前,不要對錯過的風(fēng)景耿耿于懷,也別總對未來的不確定感到擔(dān)心。</p><p class="ql-block"> 學(xué)會享受當(dāng)下,發(fā)現(xiàn)平凡生活中的小確幸,才能活得瀟灑自在。</p><p class="ql-block"> 3</p><p class="ql-block"> 山下蘭芽短浸溪,松間沙路凈無泥,瀟瀟暮雨子規(guī)啼。</p><p class="ql-block"> 誰道人生無再少?門前流水尚能西!休將白發(fā)唱黃雞。</p><p class="ql-block"> 《浣溪沙·山下蘭芽短浸溪》</p><p class="ql-block"> 人常說江水東流,可清泉寺那條向西流的蘭溪,卻給了蘇軾不一樣的觸動。</p><p class="ql-block"> 既然溪水都能往西流,那么人生還有什么是不可能的呢?</p><p class="ql-block"> 一個人的成就,從來不應(yīng)該被年齡和際遇所限制。</p><p class="ql-block"> 志存高遠(yuǎn),就勇敢進(jìn)取;</p><p class="ql-block"> 心有遠(yuǎn)方,就慨然奔赴。</p><p class="ql-block"> 不要被暫時的磨難絆住腳跟,也不要被世俗的看法禁錮了思想。</p><p class="ql-block"> 清光知未泯,來歲尚無窮。</p><p class="ql-block"> 只要心中還有堅定的信念,無論年歲幾何,都是人生最好的時光。</p><p class="ql-block"> 4</p><p class="ql-block"> 五老峰前,白鶴遺址。長松蔭庭,風(fēng)日清美。</p><p class="ql-block"> 我時獨(dú)游,不逢一士。誰歟棋者,戶外屨二。</p><p class="ql-block"> 不聞人聲,時聞落子。紋枰坐對,誰究此味。</p><p class="ql-block"> 空鉤意釣,豈在魴鯉。小兒近道,剝啄信指。</p><p class="ql-block"> 勝固欣然,敗亦可喜。優(yōu)哉游哉,聊復(fù)爾耳。</p><p class="ql-block"> 《觀棋》</p><p class="ql-block"> 這首《觀棋》,并不算蘇軾特別著名的詩。</p><p class="ql-block"> 但它的最后一句話,卻充滿一種富有深意的哲思,給人以共鳴和啟迪:</p><p class="ql-block"> 獲勝了,自然高興,失敗了,也可以愉快自然。</p><p class="ql-block"> 下棋如此,人生如是,學(xué)會看開看淡,一切輕松自在。</p><p class="ql-block"> 生活中,我們常常會因?yàn)橐粫r的成功,感到興奮雀躍,也會因?yàn)樵馐苁?,感到心灰意冷?lt;/p><p class="ql-block"> 其實(shí)這都沒什么大不了的,人生會有不期而至的幸運(yùn),自然也會有突如其來的打擊。</p><p class="ql-block"> 我們既然能坦然接受命運(yùn)的饋贈,也要學(xué)會和生活的不完美達(dá)成和解。</p><p class="ql-block"> 就像林清玄說的:“樂來歡喜,苦來甘愿?!?lt;/p><p class="ql-block"> 能夠以坦然的心態(tài),去面對人生的起落浮沉,才是一個人最高級的覺悟。</p><p class="ql-block"> 5</p><p class="ql-block"> 《念奴嬌·赤壁懷古》</p><p class="ql-block"> 大江東去,浪淘盡,千古風(fēng)流人物。故壘西邊,人道是,三國周郎赤壁。亂石穿空,驚濤拍岸,卷起千堆雪。江山如畫,一時多少豪杰。</p><p class="ql-block"> 遙想公瑾當(dāng)年,小喬初嫁了,雄姿英發(fā)。羽扇綸巾,談笑間,檣櫓灰飛煙滅。故國神游,多情應(yīng)笑我,早生華發(fā)。人生如夢,一尊還酹江月。</p><p class="ql-block"> 浩蕩的歷史,如同奔涌的長河,淘盡千古風(fēng)流人物。</p><p class="ql-block"> 很多人執(zhí)著于功名利祿,愛欲情仇,殊不知這些俯仰一世間,都會化為虛無。</p><p class="ql-block"> 何必糾結(jié)于雞毛蒜皮的恩怨,亂了自己的心神;</p><p class="ql-block"> 何必執(zhí)著于富貴名利的攀比,變得斤斤計較。</p><p class="ql-block"> 學(xué)會看淡名利是非,才能減輕心靈的負(fù)重,過好自己的快意人生。</p><p class="ql-block"> 6</p><p class="ql-block"> 一別都門三改火,天涯踏盡紅塵。依然一笑作春溫。</p><p class="ql-block"> 無波真古井,有節(jié)是秋筠。</p><p class="ql-block"> 惆悵孤帆連夜發(fā),送行淡月微云。尊前不用翠眉顰。</p><p class="ql-block"> 人生如逆旅,我亦是行人。</p><p class="ql-block"> 《臨江仙·送錢穆父》</p><p class="ql-block"> 這首詩,是蘇軾在告別好友的時候作的。</p><p class="ql-block"> 最后一句詩里,他說:人生就像是一座旅店,我們都是天地間的旅客。</p><p class="ql-block"> 命運(yùn)讓我們在同一時間和地點(diǎn)相逢,也終將會讓我們各奔東西。</p><p class="ql-block"> 聚散離合,本是人生的常態(tài)。</p><p class="ql-block"> 既然如此,留不住的,學(xué)會釋懷;</p><p class="ql-block">得不到的,也要學(xué)會看開。</p><p class="ql-block"> 命里有時終須有,命里無時莫強(qiáng)求。</p><p class="ql-block">當(dāng)你明白了世事無常,才能更加從容地過好這一生。</p><p class="ql-block"> 7</p><p class="ql-block"> 聽過一句話:</p><p class="ql-block"> “若覺人生不完美,勸君多讀蘇東坡。”</p><p class="ql-block"> 60多年的人生路,蘇軾從頂峰跌倒過,也從低谷重生過。</p><p class="ql-block"> 但無論在什么樣的境遇下,他都以一顆曠達(dá)之心,能把吃過的苦,釀成了生活的甜。</p><p class="ql-block"> 人生沒有永遠(yuǎn)的順境,但好的心態(tài),卻能為我們在苦難來臨時,筑起內(nèi)心的避難所。</p><p class="ql-block"> 看淡得失,方能不亂于心;</p><p class="ql-block"> 心懷希望,方能不畏風(fēng)雨。</p><p class="ql-block"> 長夜終須盡,來日皆可期。</p><p class="ql-block"> 當(dāng)我們走出那段艱難的時光,就會發(fā)現(xiàn),所有的經(jīng)歷,都是命運(yùn)意味深長的贈禮。</p><p class="ql-block"> 來源:古詩詞文苑</p>