<p class="ql-block"><span style="font-size:15px;"> 沈園,是個(gè)有故事的園。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;"> 一個(gè)宋朝園林卻名傳至今,就是因?yàn)閳@中藏著宋朝杰出的散文家、愛(ài)國(guó)詩(shī)人陸游與唐婉的凄美愛(ài)情故事。沈園雖是沈氏的私家園林,與陸游唐婉沒(méi)有直接關(guān)系,但后人已將沈園看成陸游的園,看成唐婉的園,看成愛(ài)情的園。引有無(wú)數(shù)的人慕名而來(lái),憑吊千百年前愛(ài)情的姿態(tài)。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:15px;"> 沈園的墻再高,擋不住人們的記憶。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;"> 古老的沈園依然能撥動(dòng)起陸游與唐婉的愛(ài)戀之情。陸游二十歲娶了唐婉,這對(duì)才子佳人,詩(shī)書(shū)唱和,琴棋書(shū)畫(huà),恩愛(ài)有佳,卻招來(lái)陸游母親的擔(dān)憂,怕兒子荒廢學(xué)業(yè),妨礙功名,競(jìng)逼兒休妻,使陸游、唐婉的婚姻早早的畫(huà)上句號(hào),也留下了他們一生的苦與痛、悔與怨。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:15px;"> 妻可休,情不休。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;"> 官宦家庭背景的癡情男兒趙士程,偶遇唐婉后一直傾慕她的溫柔善良、知書(shū)達(dá)理。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;"> 當(dāng)陸游被迫休了唐婉后,趙士程力排眾議娶唐婉為妻,并向唐婉承諾終生不再納妾。婚后二人恩恩愛(ài)愛(ài),談詩(shī)論畫(huà),趙士程也是傾盡心力,一心一意讓唐婉開(kāi)心。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;"> 紹興21年,唐婉突發(fā)興致想去沈園游玩,趙士程便陪她前往。沒(méi)想到巧遇陸游,三人相顧無(wú)言,片刻后,趙士程突然說(shuō)有公務(wù)需要處理,離開(kāi)沈園并差人送來(lái)酒菜。陸游與唐婉相對(duì)無(wú)言,心中雖有千言萬(wàn)語(yǔ)卻一句也說(shuō)不出口,唐婉嘆息著起身離去。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;"> 望著前妻的背影,陸游百感交集提筆在院墻上寫(xiě)下一首千古絕唱:?釵頭鳳.紅酥手。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;"> </span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:15px;"> 釵頭鳳·紅酥手</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;"> ——宋·陸游</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;"> 紅酥手,黃縢酒,滿城春色宮墻柳。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;"> 東風(fēng)惡,歡情薄,一懷愁緒,幾年離索。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;"> 錯(cuò)、錯(cuò)、錯(cuò)!</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;"> 春如舊,人空瘦,淚痕紅浥鮫綃透。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;"> 桃花落,閑池閣,山盟雖在,錦書(shū)難托。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;"> 莫、莫、莫!</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:15px;"> 幾年后唐婉再次來(lái)到沈園,看到陸游寫(xiě)的《釵頭鳳.紅酥手》,霎時(shí)萬(wàn)千悲痛盡涌心上,便提筆回了一首:</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;"> 釵頭鳳.世情薄</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;"> ——宋.唐婉</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;"> 世情薄,人情惡,雨送黃昏花易落。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;"> 曉風(fēng)干,淚痕殘,欲箋心事,獨(dú)語(yǔ)斜闌。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;"> 難,難,難!</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;"> 人成各,今非昨,病魂常似秋千索。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;"> 角聲寒,夜闌珊,怕人尋問(wèn),咽淚裝歡。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;">? 瞞,瞞,瞞!</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;"> 回家后唐婉一病不起,趙士程日夜在床邊照顧她,可依舊無(wú)回天之力,同年秋,唐婉抑郁而終,年僅28歲。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;"> 一首《紅酥手》要了唐婉的命,陸游最終也沒(méi)有握住紅酥手。沈園終是夢(mèng),往事來(lái)去風(fēng),人散曲終,便成了大宋最悲涼的愛(ài)情故事!</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:15px;"> 人可老,情不了。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;"> 陸游與唐婉的愛(ài)情是他一生的遺憾,誰(shuí)知美人終作土,不堪幽夢(mèng)太匆匆。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;"> 唐婉去世四十多年后,陸游重游沈園,此時(shí)的陸游已是84歲的耄耋老人,看到唐婉的釵頭鳳.世情薄,提筆又寫(xiě)下兩首恍然若夢(mèng)的悲涼詩(shī)句。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;"> 沈園二首 宋.陸游</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;"> </span> 一</p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;"> 城上斜陽(yáng)畫(huà)角哀,沈園非復(fù)舊池臺(tái)。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;"> 傷心橋下春波綠,曾是驚鴻照影來(lái)。</span></p><p class="ql-block"> 二</p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;"> 四十年夢(mèng)斷香消,沈園柳老不吹綿。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;"> 此身行作稽山土,猶吊遺蹤一泫然。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;"> 沈園,早已在時(shí)光的流逝中面目全非,而陸游心中的舊人依然容顏未改;沈園,這里既是他與唐婉離異后唯一的見(jiàn)面之處,也是永訣之所;沈園,堆滿了陸游一生的遺憾,剎那間的歡喜與永久的悲涼皆被封印在此。一首摧心剖肝的釵頭鳳害了唐婉,苦了趙士程一生!趙士程為唐婉一生未再娶妻。后上陣殺敵,犧牲在戰(zhàn)場(chǎng)。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:15px;"> 詩(shī)人陸游觀沈園,偶遇唐婉雨淚潸。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;"> 負(fù)情乃因尊母命,封建牢籠將身纏。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;"> 萬(wàn)般不甘空余憾,佳人已逝錦書(shū)難。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;"> 空留一闋釵頭鳳,無(wú)盡相思亦枉然。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;"> 沈園里發(fā)生的故事像紹興小橋下的綠水,就這樣涓涓地流淌著,流淌著、、、、、、</span></p>