<p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;"> 752年,李白因政治前途不順,已離開長安,開始在各地游歷。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;"> 李白與他的好友在嵩山穎陽丹丘生家中盡情暢飲。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;"> 李白在酒興正濃之際,揮毫潑墨,創(chuàng)作了這首流傳千古的《將進酒》:</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(237, 35, 8); font-size:20px;">君不見,黃河之水天上來,</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(237, 35, 8); font-size:20px;">奔流到海不復回。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(237, 35, 8); font-size:20px;">君不見,高堂明鏡悲白發(fā),</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(237, 35, 8); font-size:20px;">朝如青絲暮成雪。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(237, 35, 8); font-size:20px;">人生得意須盡歡, 莫使金樽空對月。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(237, 35, 8); font-size:20px;">天生我材必有用, 千金散盡還復來。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(237, 35, 8); font-size:20px;">烹羊宰牛且為樂, 會須一飲三百杯。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(237, 35, 8); font-size:20px;">岑夫子,丹丘生,</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(237, 35, 8); font-size:20px;">將進酒,杯莫停。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(237, 35, 8); font-size:20px;">與君歌一曲, 請君為我傾耳聽。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(237, 35, 8); font-size:20px;">鐘鼓饌玉不足貴, 但愿長醉不愿醒。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(237, 35, 8); font-size:20px;">古來圣賢皆寂寞, 惟有飲者留其名。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(237, 35, 8); font-size:20px;">陳王昔時宴平樂, 斗酒十千恣歡謔。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(237, 35, 8); font-size:20px;">主人何為言少錢, 徑須沽取對君酌。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(237, 35, 8); font-size:20px;">五花馬,千金裘,</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(237, 35, 8); font-size:20px;">呼兒將出換美酒, 與爾同銷萬古愁</b><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;">。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;"> 閱讀了這首詩后,心曠神怡,暢快淋漓,仿佛親臨李白游歷的奇妙之境。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;"> 李白在這首詩中,既表達了及時享樂的理念:“人生得意須盡歡”,也展示了對人生充滿豪情的信念:“天生我材必有用”。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;"> 這首詩情感激昂,語言流暢如大江奔流,景象豐富多彩,展現(xiàn)出極強的藝術感染力。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;"> 由于《將近酒》被選入中學語文課本,因此幾乎每個人都是伴隨著這首詩一路成長的。然而,估計很少有人會意識到,這其實是一首“偽詩”!</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;"> 在1990年挖掘出土的敦煌文獻中,意外地發(fā)現(xiàn)了唐代手抄本的《將進酒》。目前學術界普遍認為,敦煌版本的《將進酒》(名為《惜罇空》)更可能是李白的原始創(chuàng)作。相比之下,我們教材中所收錄的《將進酒》源自宋代刻本的《李太白文集》,這個宋人編輯的版本極有可能經(jīng)過了修改。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;"> 我們接下來比較一下這兩首詩的異同。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;"> 題目不同,敦煌版本稱為《惜罇空》,這與詩中“莫使金樽空對月”的句子緊密相關。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;"> 詩人在喝了幾杯酒后,當主人想要停止飲酒時,詩人卻懷著滿腹的悲憤之情和豪情澎湃地說道:“主人何為言少錢,徑須沽取對君酌”。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;"> 李白的這首幾乎天成的佳作,可以說是因“罇空”而引發(fā)的,因此,《惜罇空》極有可能是《將進酒》的前身。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;"> 從詩歌的內(nèi)容來看,有幾句略有不同。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;"> 首句中的“床頭明鏡悲白發(fā)”雖然缺乏“高堂明鏡悲白發(fā)”那種氣勢磅礴的意境,卻可能更貼近李白的風格,更顯真實。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;"> 李白常因愁緒難以入眠,正是如此,才寫下了“床前明月光,疑是地上霜”的詩句,也才有了“舉杯邀明月,對影成三人”的情景。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;"> “‘床頭’這兩個字蘊含著更深的意義,能讓人更清晰地感受到作者的無限惆悵,同時也更容易引發(fā)讀者的共鳴?!?lt;/b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;"> 第二句,盡管不及充滿豪情自信的“天生我材必有用”,但“天生吾徒有俊才”,更有可能是李白的原句。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;">有兩個原因。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;">首先,從押韻的角度來看,“天生吾徒有俊才,千金散盡還復來”中的“才”和“來”是押韻的,而改為“天生我材必有用”則明顯沒有押韻。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;"> 古詩在進行轉韻時有一個獨特的特點,即要求首句與轉韻后的句子使用相同的韻腳,這被稱為“逗韻”。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;">張若虛的《春江花月夜》、李白的《蜀道難》以及白居易的《長恨歌》等作品,皆展示了高超的“逗韻”技巧。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;"> 因此,李白絕不會出韻,“天生我材必有用”這一句,顯然是經(jīng)過后人的改造。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;"> 常有學者據(jù)稱,認為“天生我材必有用”這種極度自信的豪言壯語只在開元盛世才存在,這種看法實為一種誤解。事實上,李白最初的意圖是“天生吾徒有俊才”。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;"> 其次,從詩歌的語境來看,詩人李白在宴游之際,向好友岑夫子和丹丘生等人敬酒勉勵。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;"> 在此集會上,“吾徒”指的是李白、岑徵君、丹丘生等在場的人,他們勸告與會者:“勿惜囊中財,且惜空酒樽”。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;"> 這種情感貫穿了整首詩,始終未曾改變。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;"> 因為這兩個理由,可以推斷,“天生吾徒有俊才”更為合理。同時,我們也能夠觀察到,《惜罇空》實際上精確地概括了整首詩的主旨。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;"> “再者,還有一句成語‘朝如青云暮成雪’。在敦煌版本中寫作‘青云’,而在傳世文獻中通常寫作‘青絲’?!?lt;/b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;">哪一種更為出色呢?</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;">“青云”更勝一籌!</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;">同樣存在兩個理由。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;"> 首先,自漢唐時期以來,常常用“云”來比喻鬢發(fā),例如杜牧在《阿房宮賦》中寫道:“綠云擾擾,梳曉鬟也”這一句。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;"> 其次,從藝術的角度而言,“青云”到“雪”的變化不僅是同類對偶,而且充滿趣味。相比之下,“青云”到“雪”的表達效果比“青絲”到“雪”更為韻味十足,因此,“青云”更勝一籌。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;"> 最后一句是“古來圣賢皆死盡”。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;">敦煌的版本統(tǒng)一以“死盡”表達,而傳世的版本則使用了“寂寞”。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;"> 實際上,李白在強調(diào)“古來賢圣皆‘死盡’時,并非僅限于古代,更深刻地反映了對當今境況的憤懣之情。因此,“死盡”與后文“惟有飲者留其名”的語意緊密相連,這種豪言壯語更加強烈地表達了他內(nèi)心的激憤。換句話說,這種激烈的措辭如“死盡”,更具有震撼力。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;"> 或許,宋代人認為,“死盡”這個詞顯得不夠文雅,因此改成了“寂寞”。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;">當然,上述并未詳盡列舉《惜罇空》與《將進酒》之間的所有差異,但通過一些典型分析可以推斷,敦煌版的《惜罇空》可能是目前最接近李白原始詩意的文獻。相比之下,我們熟記的《將進酒》很可能是一首偽作!</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;"> 請問你對《將進酒》和《惜罇空》這兩首詩的看法如何?歡迎在評論區(qū)分享你的想法。</b></p>