<p class="ql-block">1</p><p class="ql-block">冬至,天應節(jié)而寒。陰云,飛些象征的雨。大地不濕,心冷寂。</p><p class="ql-block">山中,當落雪。</p><p class="ql-block">山中落雪,我不得見,不能入山。但心在山中,與雪為鄰。</p><p class="ql-block">若還有理由支撐我茍活于世,惟一盞茶,一卷經(jīng),以及山林吹來的風。</p><p class="ql-block">于院中觀云,亦如北國積雪。何時?能至北地?何日?得歸山林?</p><p class="ql-block">林間的流蘇竟也遭人斧斫,這世上,尚存凈土否?</p><p class="ql-block">2</p><p class="ql-block">我恥于自己的沉默,它并不剛硬,只是弱者的自保。</p><p class="ql-block">我恥于在世間謀食,雖不至跪,但早已面目全非。順服于枷鎖,順服于荒誕,何曾活著?</p><p class="ql-block">我回不到山林,除了碎裂,再碎裂,已殘破到再難獨行。</p><p class="ql-block">羞恥啊!這樣的人生!</p><p class="ql-block">3</p><p class="ql-block">冬至,風凜冽。有深刻的雪意。</p><p class="ql-block">我仿佛能醒來,能站立,能吟嘯。</p><p class="ql-block">柿葉徹底落盡。枝干矍鑠,根根分明。它從不低頭,從不屈服。</p><p class="ql-block">詩人說,“除了種花,我絕不彎腰?!?lt;/p><p class="ql-block">柿子說,“可以墜落,但絕不低頭?!?lt;/p><p class="ql-block">它高傲地立于枯枝,且大笑,吟唱它們的詩歌。朔風如伴奏,亦呼嘯。</p><p class="ql-block">4</p><p class="ql-block">山中已落雪,人間多白頭。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><br></p>