<p class="ql-block">作者:南岸青梔~860571</p><p class="ql-block">圖:網(wǎng)絡??致謝</p> <p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">荷鑒</span></p><p class="ql-block">(謹以此詩,獻給所有在時間里獨自成篆的生命)</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">你曾臨水簪花,笑捻青梅時節(jié),</p><p class="ql-block">也賭書潑茶,溫過金石冷冽。</p><p class="ql-block">待烽煙漫卷山河裂,</p><p class="ql-block">便將半生流離,淬成殘荷—</p><p class="ql-block">任西風折骨,猶立寒塘照霜雪。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">他曾冠笏滿床,坐擁朱門春色,</p><p class="ql-block">也潑墨揮毫,題盡江左煙月。</p><p class="ql-block">當繁華碾作塵與土,</p><p class="ql-block">偏把滿腔孤憤,皴作殘荷—</p><p class="ql-block">縱朱顏凋敝,敢向冰霜借清白。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">而今漁火漸隱,鬢角堆雪,</p><p class="ql-block">方知所有守望都需穿越長夜。</p><p class="ql-block">后來星河垂野,山河無言,</p><p class="ql-block">始覺所有風骨,終要獨自撐越。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">我輩亦曾逐霓虹,醉危樓明月,</p><p class="ql-block">縱馬青春,欲踏千山萬岳。</p><p class="ql-block">待風雨浸透舊行囊,</p><p class="ql-block">便將浮沉起落,活成殘荷:</p><p class="ql-block">根在泥濘深處,莖向云天挺屹。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">縱霜雪侵鬢,塵煙沒膝,</p><p class="ql-block">依舊在斷折處,擎住半輪清輝不滅。</p><p class="ql-block">偶有踉蹌時分,獨對空階聽雪,</p><p class="ql-block">卻把眉間丘壑,焐成溫潤的玉玦。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">這人間榮枯不過春秋一頁,</p><p class="ql-block">守得筋骨如篆,靜待春風——</p><p class="ql-block">來裝訂</p><p class="ql-block">所有散落成殘簡的</p><p class="ql-block">山河闕</p> <p class="ql-block">注:玦,環(huán)形有缺之玉,喻決斷與殘缺之美;闕,門觀也,喻文明之門缺失待補。</p>