<p class="ql-block">《寓居定惠院之東,雜花滿山,有海棠一株,土人不知貴也》</p><p class="ql-block">江城地瘴蕃草木,只有名花苦幽獨(dú)。</p><p class="ql-block">嫣然一笑竹籬間,桃李漫山總粗俗。</p><p class="ql-block">也知造物有深意,故遣佳人在空谷。</p><p class="ql-block">自然富貴出天姿,不待金盤薦華屋。</p><p class="ql-block">朱唇得酒暈生臉,翠袖卷紗紅映肉。</p><p class="ql-block">林深霧暗曉光遲,日暖風(fēng)輕春睡足。</p><p class="ql-block">雨中有淚亦凄愴,月下無人更清淑。</p><p class="ql-block">先生食飽無一事,散步逍遙自捫腹。</p><p class="ql-block">不問人家與僧舍,拄杖敲門看修竹。</p><p class="ql-block">忽逢絕艷照衰朽,嘆息無言揩病目。</p><p class="ql-block">陋邦何處得此花,無乃好事移西蜀。</p><p class="ql-block">寸根千里不易致,銜子飛來定鴻鵠。</p><p class="ql-block">天涯流落俱可念,為飲一樽歌此曲。</p><p class="ql-block">明朝酒醒還獨(dú)來,雪落紛紛那忍觸。</p>