<p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">美篇名:看山不是山</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">美篇號:46756622</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">冬末午后,暖陽西下,我游覽頤和園。斜陽低懸,光影變得溫馴起來,不再鋒芒畢露,而是柔柔地撫過朱紅廊柱與斑駁窗欞。</span></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">循著光的足跡,我走過仁壽殿的莊重、宜蕓館的幽深、樂壽堂的敞闊、養(yǎng)雲(yún)軒的寧靜。舉起相機,我按下快門,不是為了留住色彩,而是要將眼前景致抽離成黑白。</span></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">當世界褪去華彩,反而顯露出筋骨。在黑白之間,我看見了無數(shù)層次的灰:深灰是檐下的沉思,淺灰是墻上的流年,而那一抹介于虛實之間的銀灰,正是午后陽光穿過時空的嘆息。</span></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">黑白,是一種寧靜,從喧囂中抽身,回歸內(nèi)心的寧靜。在這個過度飽和的世界里,我獨愛這種減法,當色彩沉默,光影便成了唯一的語言。它不說紅墻金瓦,只說時光荏苒;不訴繁華舊夢,只訴存在本身。</span></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">這組頤和園黑白照片,便是用鏡頭寫給時光的無字詩。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">攝影后期:看山不是山</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">美篇制作:看山不是山</span></p>