<p class="ql-block" style="text-align:justify;"><span style="font-size:18px;">二月的桂博園,寒意未盡,春信已至。我攜女兒踏進(jìn)園中,滿目新綠初染,枝頭花事正盛——原來(lái)春天不是悄然來(lái)臨,而是以梅花為使、玉蘭為旗、海棠作鼓,浩浩蕩蕩地闖入人間。我們不趕路,只駐足;不爭(zhēng)時(shí),但惜光。鏡頭里定格的,是花,是風(fēng),是孩子仰起的小臉,更是時(shí)光在枝頭悄然吐納的呼吸。</span></p> <p class="ql-block" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 18px;">粉梅初破寒,枝瘦花嬌,一樹(shù)清絕。古人云“萬(wàn)花敢向雪中出,一樹(shù)獨(dú)先天下春”,恰是這俏而不爭(zhēng)的梅,把春訊悄悄捎來(lái)。</span></p> <p class="ql-block" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 18px;">細(xì)枝綴滿明黃小花,如春姑娘隨手撒落的碎金?!耙豁旐斂蓯?ài)小黃帽”的童語(yǔ),比詩(shī)更真。女兒蹲下拾起一朵,指尖沾著陽(yáng)光與微香。</span></p> <p class="ql-block" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 18px;">梨云似雪,櫻霧含煙。白梨壓枝,蜂蝶欲醉;櫻花紛繁,深褐枝干托起整片春霧。陰晴皆宜,靜觀自得。</span></p> <p class="ql-block" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 18px;">海棠灼灼,玉蘭亭亭。紅焰燃梢,粉瓣浮空;白玉蘭如鴿翅初張,淡粉者則似未拆的春箋。女兒踮腳輕觸花瓣,說(shuō):“媽媽,它在發(fā)光。”</span></p> <p class="ql-block" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 18px;">柳眼初開(kāi),玉蘭抱枝,人立花下,影融春光。柳枝泛綠意,玉蘭映晴空;我環(huán)抱樹(shù)干,她撲進(jìn)花影,手托一朵白玉蘭細(xì)看——那粉蕊微顫,仿佛春之脈搏,正輕輕跳動(dòng)。</span></p> <p class="ql-block" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 18px;">桂博園無(wú)名山大川,卻以草木為筆、時(shí)節(jié)為墨,寫就一部可游可居的早春長(zhǎng)卷。我們不過(guò)翻了其中幾頁(yè),卻已滿襟清氣,兩袖花香。</span></p>