<p class="ql-block"> 多年前,老表與表嫂緣盡而離。表嫂念舊,未曾他嫁,心系故人;老表另筑新巢,喬遷之喜,亦是人倫之常。人生際遇,各有其路,然舊日情分,豈可隨風盡散?今以篆書寫漢樂府《上山采蘼蕪》一篇,托于筆墨,寄于新居。詩中所言,非為比較,亦非褒貶,惟愿老表于新生活之中,偶一展卷,能憶及當年共度之人、共歷之事。人世如流水,過往不可追,但舊情若在,便是一縷不滅的燈火,溫潤余生。以此相贈,共勉之。文曰:</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">?上山采蘼蕪,</p><p class="ql-block">下山逢故夫。</p><p class="ql-block">長跪問故夫,</p><p class="ql-block">新人復何如?</p><p class="ql-block">新人雖言好,</p><p class="ql-block">未若故人姝。</p><p class="ql-block">顏色類相似,</p><p class="ql-block">手爪不相如。</p><p class="ql-block">新人從門入,</p><p class="ql-block">故人從閤去。</p><p class="ql-block">新人工織縑,</p><p class="ql-block">故人工織素。</p><p class="ql-block">織縑日一匹,</p><p class="ql-block">織素五丈余。</p><p class="ql-block">將縑來比素,</p><p class="ql-block">新人不如故。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">?</p>