<p class="ql-block">《長脈吟》(初稿)</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">秦魂出鞘,是鐵血撞碎長夜的響 </p><p class="ql-block">一統(tǒng)八荒,把蒼狼的骨,烙進(jìn)華夏的脊梁。</p><p class="ql-block">無拘于舊制,不囿于疆場,</p><p class="ql-block">一劍定乾坤,風(fēng)骨自昂揚(yáng)。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">隋脈蜿蜒,是運(yùn)河牽起東西的浪 </p><p class="ql-block">科舉開途,把寒門的光,引向大唐的序章。</p><p class="ql-block">承秦的剛,續(xù)漢的廣,</p><p class="ql-block">一脈承南北,氣韻自綿長。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">漢風(fēng)浩蕩,是絲路踏破關(guān)山的障 </p><p class="ql-block">賦筆鋪陳,把帝國的闊,寫進(jìn)樂府的吟唱。</p><p class="ql-block">攬星河入懷,納百川入膛,</p><p class="ql-block">雄風(fēng)貫天地,氣概自飛揚(yáng)。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">晉骨清疏,是蘭亭染透松風(fēng)的涼 </p><p class="ql-block">竹林清談,把生死的悟,藏進(jìn)雅韻的詩行。</p><p class="ql-block">守一寸心寧,守一脈清光,</p><p class="ql-block">骨力藏詩卷,風(fēng)骨自鏗鏘。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">唐詩璀璨,是李杜斟滿星河的觴 </p><p class="ql-block">詩壇萬丈,把盛唐的氣,噴薄成千古絕響。</p><p class="ql-block">吞山海之勢,抒胸臆之狂,</p><p class="ql-block">詩韻穿云漢,詩魂自昂揚(yáng)。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">宋詞婉轉(zhuǎn),是柳蘇輕揉歲月的香 </p><p class="ql-block">詞壇千面,把人間的情,揉碎成淺吟低唱。</p><p class="ql-block">藏婉約之柔,展豪放之莽,</p><p class="ql-block">詞韻浸煙火,詞心自芬芳。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">一脈文脈,從秦磚漢瓦里生長 </p><p class="ql-block">從晉墨唐韻里流淌,往宋風(fēng)今韻里延宕。</p><p class="ql-block">秦魂為骨,隋脈為脈,</p><p class="ql-block">漢風(fēng)為翼,晉骨為壤,</p><p class="ql-block">唐詩為光,宋詞為裳。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">穿越千年風(fēng)煙,不改一脈滾燙,</p><p class="ql-block">華夏文脈,永遠(yuǎn)昂首,向著日月,</p><p class="ql-block">自昂揚(yáng),自綿長,自芬芳。</p>