<p class="ql-block">琴聲浮起時,暮色正漫過窗欞,</p>
<p class="ql-block">一盞茶涼了半盞,余溫在杯沿游移。</p>
<p class="ql-block">我聽見風(fēng)翻動舊書頁,</p>
<p class="ql-block">像誰在低吟一句“松風(fēng)拂檻來”,</p>
<p class="ql-block">音未落,畫已生——</p>
<p class="ql-block">遠(yuǎn)山淡成青痕,溪水在宣紙上蜿蜒成聲。</p>
<p class="ql-block">蟬鳴是夏的休止符,</p>
<p class="ql-block">笛聲卻把它輕輕托起,</p>
<p class="ql-block">繞過屋檐,落進陶罐里盛著的半瓢月光。</p>
<p class="ql-block">我常坐在院中聽,不辨宮商,只覺那調(diào)子</p>
<p class="ql-block">把晾衣繩上的藍(lán)布衫、墻根下打盹的貓、</p>
<p class="ql-block">還有我指尖未寫完的半行字,</p>
<p class="ql-block">都染成了同一種韻腳。</p>
<p class="ql-block">畫里未必有聲,</p>
<p class="ql-block">可青藤攀上粉墻的弧度,</p>
<p class="ql-block">像極了古琴泛音的起落;</p>
<p class="ql-block">墨色由濃轉(zhuǎn)淡的山影,</p>
<p class="ql-block">分明是簫聲由近及遠(yuǎn)的呼吸。</p>
<p class="ql-block">我有時凝望一幅《寒江獨釣》,</p>
<p class="ql-block">竟聽見冰裂微響,</p>
<p class="ql-block">雪落無聲,而釣竿輕顫——</p>
<p class="ql-block">那顫,是音,也是畫。</p>
<p class="ql-block">音與畫,原是一體兩面的呼吸:</p>
<p class="ql-block">你聽懂了雨打芭蕉,</p>
<p class="ql-block">便看懂了水墨里那一片淋漓;</p>
<p class="ql-block">你看清了飛鳥掠過空枝的留白,</p>
<p class="ql-block">就自然哼出半闕無詞的調(diào)子。</p>
<p class="ql-block">不必譜,不必裱,</p>
<p class="ql-block">它們早在我泡茶時升騰的熱氣里,</p>
<p class="ql-block">在我翻書時停駐的頁角上,</p>
<p class="ql-block">在我忽然靜下來的那一秒——</p>
<p class="ql-block">悄然合奏。</p>
<p class="ql-block">所以啊,不必遠(yuǎn)尋雅集,</p>
<p class="ql-block">不必恭候展期,</p>
<p class="ql-block">音畫就在你抬眼、側(cè)耳、停步的尋常時刻,</p>
<p class="ql-block">輕輕一叩,門就開了。</p>