<p class="ql-block">山徑蜿蜒入云深,黃帽輕揚(yáng)風(fēng)滿襟。</p><p class="ql-block">花海翻作金浪涌,杖挑斜陽(yáng)照遠(yuǎn)岑。</p><p class="ql-block">背包里裝著半卷詩(shī),長(zhǎng)桿遙指霧中林——</p><p class="ql-block">不是尋路,是等山開口,把寂靜,輕輕還給我。</p> <p class="ql-block">杖點(diǎn)石,鞋踏土,背包里晃著干糧與歌謠,</p><p class="ql-block">山在左,花在右,路在腳下蜿蜒成一首未押韻的詩(shī)。</p><p class="ql-block">不必登頂才叫抵達(dá),</p><p class="ql-block">當(dāng)野蜂停在肩頭,當(dāng)風(fēng)突然變甜,當(dāng)一朵蒲公英追著我跑過三道坡——</p><p class="ql-block">我就知道,山已悄悄,把我認(rèn)作了它自己的孩子。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><br></p> <p class="ql-block">桃枝不爭(zhēng)春,只把粉云捧上枯枝,</p><p class="ql-block">風(fēng)過時(shí),落英如信,寄給泥土,也寄給路過的人。</p><p class="ql-block">草色未醒,枝影疏朗,可花已把柔韌寫滿整棵樹——</p><p class="ql-block">原來最盛大的奔赴,未必喧嘩;</p><p class="ql-block">最深的生機(jī),常藏于靜默綻放的剎那。</p> <p class="ql-block">石階是大地折起的頁(yè)碼,我們停在其中一頁(yè)。</p><p class="ql-block">那褶皺里,有遠(yuǎn)古的潮聲,有熔巖的余溫,有光未曾抵達(dá)時(shí)的耐心。</p><p class="ql-block">背包靜臥于石上,像兩顆暫泊的星,</p><p class="ql-block">而我們,不過是借一道微光,來認(rèn)領(lǐng)自己,也認(rèn)領(lǐng)這幽暗的溫柔。</p>