<p class="ql-block">原創(chuàng)作品</p> <p class="ql-block">鐵骨疏枝自不凡,</p> <p class="ql-block">東風(fēng)一喚靚人間。</p> <p class="ql-block">初胎嫩蕊含嬌態(tài),</p> <p class="ql-block">滿樹繁英掩畫欄。</p> <p class="ql-block">艷不張揚(yáng)偏淡雅,</p> <p class="ql-block">香無濃膩向清歡。</p> <p class="ql-block">玉容淺笑臨風(fēng)處,</p> <p class="ql-block">愿共春芳①美自然。</p> <p class="ql-block">注</p> <p class="ql-block">①春芳:春天的花草。【唐】王維?《山居秋暝》:“隨意春芳歇,王孫自可留?!?lt;/p><p class="ql-block">②:詩中復(fù)用“風(fēng)”字,前者言春信喚醒,后者寫花容臨風(fēng),前后呼應(yīng),注重意象,不求避復(fù)。</p>