<p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"> 文者,心之聲也;氣者,文之魂也。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"> 曹丕云:文以氣為主,氣有清濁,不可強(qiáng)致。</p><p class="ql-block"> 氣非辭采,非雕飾,乃胸襟、學(xué)養(yǎng)、性情、閱歷,凝于楮墨,自然流露。</p><p class="ql-block"> 氣清則文疏宕,氣厚則文沉雄,氣剛則文峻拔,氣和則文溫醇。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"> 韓愈喻氣以水:氣猶水,言猶浮物。水大則萬(wàn)物皆浮,氣盛則言辭自達(dá)。</p><p class="ql-block"> 故史遷之文,慷慨悲壯;東坡之筆,曠達(dá)超逸;淵明之詩(shī),沖淡悠遠(yuǎn)。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"> 文之氣,首在正。正氣者,字含風(fēng)骨,可醒世,可礪人。</p><p class="ql-block"> 文之氣,貴在大。大氣者,胸懷天地,目接古今,思想有高度,化人有溫度。</p><p class="ql-block"> 文之氣,美在雅。雅者,不媚不俗,不躁不鄙,平淡中見清趣,質(zhì)樸中含馨香。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"> 養(yǎng)文先養(yǎng)氣,養(yǎng)氣先修身。</p><p class="ql-block"> 讀書以拓胸襟,行路以增閱歷,守心以明善惡,則氣自醇厚、自清朗、自正大。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"> 落筆為文,氣在胸則意在先。</p><p class="ql-block"> 起筆有勢(shì),承轉(zhuǎn)有度,收筆有味,一氣貫通,則全篇渾然。</p><p class="ql-block"> 不必辭藻華麗,不必典故堆疊,氣足則神完,意誠(chéng)則文真。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"> 天地有浩然之氣,文章有清剛之韻。</p><p class="ql-block"> 為文者,守其心、修其德、厚其學(xué),方能使氣貫筆墨,韻溢篇章。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"> 文以氣傳,氣以文顯,千古佳作,莫不如此。</p><p class="ql-block"><br></p>