<p class="ql-block">昨日細(xì)雨,悄然漫過整座城池。</p>
<p class="ql-block">雨絲如縷,輕拂枝頭,幾瓣櫻花隨風(fēng)而墜,不驚不擾,無聲入泥。</p>
<p class="ql-block">春天行至此時(shí),溫柔已近尾聲,只余一城清潤(rùn),半簾微光。</p>
<p class="ql-block">雨歇云開,西天浮起淺淺霞色,新葉承露,靜默如初。</p>
<p class="ql-block">世間風(fēng)物,向來如此:繁華不喧,凋零不語,更替無聲,從不由人執(zhí)筆。</p> <p class="ql-block">晨起推窗,忽見案頭日歷朱批——今日谷雨。</p>
<p class="ql-block">原來春事已深,時(shí)節(jié)悄然折頁(yè),等我們回神,一段光陰早已悄然遠(yuǎn)去。</p>
<p class="ql-block">谷雨,是春天寫給大地的最后一封書簡(jiǎn),字字含潤(rùn),句句生溫,落款處不署年月,只余清風(fēng)一痕。</p> <p class="ql-block">窗外未央湖,薄霧如素箋鋪展,水色含煙,似未干的墨痕。</p>
<p class="ql-block">草木清潤(rùn),鳥鳴疏淡,萬物依時(shí)而生,不爭(zhēng)朝夕,不問榮枯。</p>
<p class="ql-block">它們懂得:生長(zhǎng)不是奔赴,而是應(yīng)答;靜立亦非等待,而是聆聽節(jié)氣在血脈里的輕喚。</p> <p class="ql-block">谷雨落,萬物生。</p>
<p class="ql-block">風(fēng)過林梢,柳絮如雪,悠悠揚(yáng)揚(yáng),飄向不可測(cè)的遠(yuǎn)方。</p>
<p class="ql-block">春去夏來,本是天地間最尋常的落款——</p>
<p class="ql-block">留不住的,不必提筆挽留;該來的,自有東風(fēng)代為投遞。</p> <p class="ql-block">谷雨,是春的終章,亦是夏的序引。</p>
<p class="ql-block">它不悲不喜,只以雨為墨、以地為紙,寫盡溫柔,也寫盡釋然。</p>
<p class="ql-block">懂時(shí)序者,知來去如信;守本心者,見榮枯皆安。</p>
<p class="ql-block">這一封春日書簡(jiǎn),讀罷合卷,心自澄明。</p>