<p class="ql-block">青衫未染胭脂色,綠袖偏生水墨香。</p><p class="ql-block">粉椅靜承春一脈,云髻低垂玉生光。</p><p class="ql-block">不須濃彩描眉黛,自有風來拂畫堂。</p><p class="ql-block">忽見藤影搖窗隙,方知人在宋元章。</p> <p class="ql-block">竹椅輕支稚子膝,絨團偎暖小襟前。</p><p class="ql-block">紅褲白衫皆素色,雙辮垂肩似初蓮。</p><p class="ql-block">積木未堆山與海,已把天真疊作天。</p><p class="ql-block">畫師忽駐丹青筆——原來童心即古箋。</p> <p class="ql-block">竹影斜扶素手立,辮垂如練綴云輕。</p><p class="ql-block">淺帽不遮眉宇朗,清風暗度笑痕生。</p><p class="ql-block">莫道青衫無氣韻,一枝新綠即長亭。</p><p class="ql-block">畫中何必尋仙骨?自在人間即寫生。</p> <p class="ql-block">素裙不系人間線,花影浮肩似有聲。</p><p class="ql-block">指尖將觸未觸處,香在空明第幾層?</p><p class="ql-block">藍穹漫卷云為紙,白瓣低垂月作燈。</p><p class="ql-block">忽見墨痕題右角:此身原是畫中人。</p> <p class="ql-block">斗笠垂檐遮半面,竹籃沉墜滿秋光。</p><p class="ql-block">霜須不掩肩頭勁,素手猶溫花底香。</p><p class="ql-block">莫道桑榆顏色老,一籃橙蕊即春藏。</p><p class="ql-block">畫師若問何為壽?笑指籃中未落芳。</p> <p class="ql-block">橙衣高領盤金扣,珠串微涼映鬢斜。</p><p class="ql-block">牡丹不爭春早發(fā),偏隨素手到窗紗。</p><p class="ql-block">卷云髻里藏舊夢,回眸一笑落煙霞。</p><p class="ql-block">誰言國畫分老少?同在丹青一盞茶。</p><p class="ql-block">——學國畫,何須分老少?</p><p class="ql-block">稚子抱貓是寫生,老者負籃即工筆;</p><p class="ql-block">青衫扶竹是沒骨,素裙拈花是白描;</p><p class="ql-block">綠旗袍里有宋韻,橙旗袍中見清標。</p><p class="ql-block">我們鋪開宣紙,不畫年齡,只畫氣韻;</p><p class="ql-block">不描皮相,只取神采;</p><p class="ql-block">一筆濃淡,是歲月沉淀;</p><p class="ql-block">半抹留白,是生命余味。</p><p class="ql-block">老少同硯,美女共章——</p><p class="ql-block">原來國畫最深的課,從來不在紙上,而在人間。</p>