<p class="ql-block">山勢拔地起,嶙峋見骨筋。</p><p class="ql-block">松影斜斜落,檐角挑云深。</p><p class="ql-block">葫蘆懸寂歷,風過似有音。</p><p class="ql-block">駐足片刻,山不言,我亦沉吟。</p> <p class="ql-block">雙峰對峙如劍立,谷窄風輕草自吟。</p><p class="ql-block">云破一痕光,忽落青崖陰。</p><p class="ql-block">樹影隨坡走,層層疊翠侵。</p><p class="ql-block">行至此處,心忽靜,步忽緩,只因山在呼吸。</p> <p class="ql-block">崖是山的斷句,裂痕是歲月批注。</p><p class="ql-block">藤蔓悄然續(xù)寫,綠意漫過石紋。</p><p class="ql-block">云浮半山腰,光在葉背游移,</p><p class="ql-block">我仰頭,光斑跳上眉梢——原來山也愛玩笑。</p> <p class="ql-block">石骨嶙峋處,綠意偏生得倔強。</p><p class="ql-block">老枝橫斜,新葉怯怯探頭,</p><p class="ql-block">云影緩緩移,山色隨之淺深。</p><p class="ql-block">我蹲下拍一株蕨,它抖落一星露,涼意沁指。</p> <p class="ql-block">連綿非柔媚,是山在舒展筋骨。</p><p class="ql-block">青黛遠近疊,云白浮于峰脊。</p><p class="ql-block">近處一樹濃蔭,蟬聲忽停又起,</p><p class="ql-block">坐在石階上,看風把云撕成絮,又揉成團。</p> <p class="ql-block">石階微涼,苔痕暗綠,拾級而上。</p><p class="ql-block">棕櫚影子斜斜鋪開,像攤開的舊書頁。</p><p class="ql-block">屋脊翹向天,不爭高,只問遠。</p><p class="ql-block">摸了摸門柱,石紋粗糲,卻溫著日頭的余溫。</p> <p class="ql-block">“司空山”三字在門額上,朱砂未褪。</p><p class="ql-block">藍瓦沉靜,樹影在磚墻上緩緩爬行。</p><p class="ql-block">門未掩,風先入,攜著松香與微塵。</p><p class="ql-block">停步,未推門,怕驚擾了門內(nèi)百年的靜氣。</p> <p class="ql-block">崖壁垂青,灌木蹲在巖縫里,綠得理直氣壯。</p><p class="ql-block">云壓得低,山卻未低頭,只把影子拉得更長。</p><p class="ql-block">蹲下,指尖拂過一叢嫩葉,涼而韌,</p><p class="ql-block">像山悄悄遞來的一句低語。</p> <p class="ql-block">巖壁如碑,層理是大地寫就的年譜。</p><p class="ql-block">洞穴幽微,不知藏過多少雨聲與鳥鳴。</p><p class="ql-block">藤蘿垂落,像未寫完的省略號,</p><p class="ql-block">站定,忽然懂了:山從不急于說完自己。</p> <p class="ql-block">谷底炊煙細,屋舍小如豆。</p><p class="ql-block">田埂彎彎,把綠意一壟壟縫進山腳。</p><p class="ql-block">云在遠峰腰間停駐,不散,也不走,</p><p class="ql-block">倚著老樹,看人影在田里緩緩移動——山下日子,原是這般不慌不忙。</p> <p class="ql-block">水自高崖垂落,細卻執(zhí)拗,</p><p class="ql-block">陽光一照,碎成萬點銀鱗。</p><p class="ql-block">崖上紅字蒼勁,像山咬緊的牙關,</p><p class="ql-block">仰面,水霧微涼撲在臉上,恍然聽見千年前的回響。</p> <p class="ql-block">石面粗糲,字卻深嵌如骨。</p><p class="ql-block">綠意從字縫里鉆出,不爭不搶,只默默托著那抹紅。</p><p class="ql-block">我俯身細讀,風翻動衣角,</p><p class="ql-block">字未言,我已聽見山在說:記得,但不必刻骨。</p> <p class="ql-block">摩崖字紅,巖壁灰,綠樹在旁作注腳。</p><p class="ql-block">藤蔓攀援,像在臨摹那幾筆蒼勁。</p><p class="ql-block">山不說話,只把字與葉、石與光,</p><p class="ql-block">一并交給我——這便是它最樸素的講解。</p> <p class="ql-block">白練懸空,水聲是山的心跳。</p><p class="ql-block">巖壁蒼黑,苔痕斑駁,</p><p class="ql-block">綠樹環(huán)抱如護法,靜默而虔誠。</p><p class="ql-block">立于水霧中,衣襟微潮,</p><p class="ql-block">忽然明白:最喧嘩的水,偏生在最沉靜的山懷里。</p> <p class="ql-block">云垂四野,山影漸濃,</p><p class="ql-block">崖上樹影婆娑,如墨未干。</p><p class="ql-block">遠山淡成青痕,浮在灰白之間,</p><p class="ql-block">收起相機,只把這一刻的靜,</p><p class="ql-block">疊進衣袋——它比照片更輕,也更重。</p> <p class="ql-block">竹影篩光,筍尖微露,淡青如初醒。</p><p class="ql-block">老竹挺拔,新葉蜷曲,枯葉靜臥于根旁。</p><p class="ql-block">風過處,竹聲沙沙,是山在翻動一頁清簡的書。我蹲下,指尖輕觸筍衣,</p><p class="ql-block">那一點怯生生的綠,正是山未說盡的春意。</p> <p class="ql-block">飛檐翹向云,牌坊立如禮。</p><p class="ql-block">石紋里藏著匠人掌紋,</p><p class="ql-block">樹影在雕花間游走,</p><p class="ql-block">門前人影晃動,衣角微揚——</p><p class="ql-block">山不拒人,只把莊嚴,釀成日常的微光。</p> <p class="ql-block">,</p> <p class="ql-block">白屋隱林間,雕花檐角輕挑云。</p><p class="ql-block">松影斜斜,把屋脊染成淡青。</p><p class="ql-block">山在屋后,屋在山前,</p><p class="ql-block">彼此不言,卻把“棲居”二字,</p><p class="ql-block">寫得如此妥帖、安詳。</p> <p class="ql-block">石牌坊立,飛檐如翼,</p>
<p class="ql-block">雕紋細密,卻無半分繁冗。</p>
<p class="ql-block">樹影濃淡相宜,藍天作底,</p>
<p class="ql-block">我走過它投下的陰涼,</p>
<p class="ql-block">仿佛穿過一道無聲的門——門內(nèi)是山,門外亦是山。</p> <p class="ql-block">崖面素凈,灰如古硯,</p><p class="ql-block">松影幾點,是山隨手點的墨。</p><p class="ql-block">天色微沉,山卻愈顯清瘦,</p><p class="ql-block">我佇立良久,忽覺:</p><p class="ql-block">最素的崖,原是最深的留白。</p> <p class="ql-block">巖骨嶙峋,樹稀而勁,</p><p class="ql-block">山頂幾株松,風里搖得坦蕩。</p><p class="ql-block">山腳綠浪翻涌,</p><p class="ql-block">山在明暗之間,不爭高下,只守本色。</p><p class="ql-block">我仰頭,風掠過耳際,</p><p class="ql-block">仿佛聽見山在說:站得穩(wěn),便不必站得高。</p><p class="ql-block">——司空山下,步履所至,皆是隨拍;</p><p class="ql-block">心光所照,無一不是詩。</p>